maandag 28 augustus 2017

Postelstraat

Het waren de zwijgzame zondagen
ik greep naar de melk en dronk een pak leeg
het was wachten tot zeven uur
hoofden die als klankborden galmden
die ochtend had ik je teruggevonden
je sliep op een toetsenbord en schreef
onbewust aan de geschiedenis

In de kamer was een grote stoel weg
het was een kort mysterie
want langzaam werden de gaten gevuld
we bestelden eten en vloekten dat het lang-
zo lang kon duren -soms trok ik er alsnog
op uit.

Ook op zaterdag was het wachten
rond vier uur werd de mierenhoop
krioelend op de laagste verdieping
van de stad steeds kleiner
tot de weg begaanbaar was –
we kochten eten en ik melk
en ik stond versteld hoeveel ingredi├źnten
jouw salade kende

Eenmaal terug dronken we bier
en was de zaterdag een zaterdag
we wisselden woorden en onder ons
raam zagen we de anderen zwaaien
we dronken meer bier en later in de nacht
schreef je geschiedenis door te slapen

op je toetsenbord ergens in de Postelstraat

woensdag 23 augustus 2017

Ja, je zou een mensenleven leven kunnen abstraheren tot een rechte lijn
Een speelgoedautootje gevonden lang nadat de jongen
zijn weg had vervolgd. Roestige wielen en overal zand

Het zou in mijn geval een bundel zijn
met zoveel vertakkingen dat er geen stronk meer
aan te denken is. Vaak bedenk ik me dat er een afwijzing volgt

Dat het fabriceren van mooie zinnen geen doel dient
lukraak plukken -langs de wegen vanuit de bossages
zoals wandelen een transparant labyrint tekenen is

Ja, je zou mijn werk

kunnen abstraheren tot complete hectiek.

vrijdag 18 augustus 2017

STELLA ARTOIS E.A.

De omwentelende zee
Was jij dat niet?
Toen mijn blik die van jou ving
Ik was veertien

De zwarte rand onder
bij je ooglid
was de aanzet
Zeeblauw was ik

Ik voel de uitlopers
nog
Zie ze biggelen
De rouwranden

Het gras viel droog
De bomen vertakten zich nauwelijks
Ze braken af.
Bij elke storm

waande ik mij het oog
van de orkaan
En
sprong in de golven

woensdag 16 augustus 2017

dertien levens

Hij zal muziek componeren wanneer zijn vingers neerdalen op de vleugel in de gang
kunstenaar zou hij worden, zijn loods met immense doeken, idee├źn -
druppels regen blijven spoelen tijdens de moesson van een levensduur
de dichter zal dichten
de schrijver heeft zijn magnus opus af
de vader neemt de complimenten over zijn kroost in ontvangst
knikt bescheiden met zijn gulle lach
aimabel is de heer die zijn leven overziet
wensen die niet wankel waren

Ik heb ze talloze malen ingekleurd
de plaatjes. Buiten de kaders
liep ik met penselen en bladmuziek
het ezelspad naast de ingesleten paden
pionierden wij als volleerde romanciers
wat was ik in mijn leven meerdere
personen in elk nieuw boek dat ik beklad
zijn de wensen niet meer wankel

x Bas

woensdag 2 augustus 2017

Opa ik vond al je gedichten
hoe je nimmer oma bezong
of haar ogen beschreef
je hield van de wegen
die hun eigen weg zouden leiden

Ze zouden zich vertakken
zoals Kundera beschreef-
vanuit de baarmoeder

Ik heb jouw weg bewandeld
en heb het meeste recht
om een naam te verpotten
als het op identiteit aankomt

Mijn knoppen verschillen
wellicht, zo beschrijf ik
haar ogen en prijs de dagen

dat de geplaveide wegen
zouden leiden naar
een liefde die zich niet
vangen laat in woorden